Dema ku qada nivîsandinê dibe xal û xarzî!Şêrîn Ebdo
Bêguman, nivîsandin ne tiştekî hêsan e û ne
her pênûshilgirek dibe nivîskar, rewşenbîr û helbestvan!
Pênûs nasnameya her nivîskarekê/î bi civak û
derdorê dide nasîn û di rêya vê pênûsê re êdî xwendevan dikane nivîsa xweş û ne
xweş ji ser hevdi bike der...
Dema ku pênûs di destên zana û rewşenbîr de tevgera xwe bike, nivîskar jî hizir û ramanên xwe di naverokê de biçespîne, helbet mirov dikane tiştine xweş û astbilind bixwîne...
Lê belê, dema ku nivîsandin di bin bandora nasbûnê de dibe
qada xal û xarzîyê êdî wêje û rewşenbîrî hemî berên xwe winda dikin û hin
nivîskar jî dê nizanibin ka berê pênûsa xwe ber bi kû ve diçe!
Di vê rewşê de û bêguman xwendevan baweriya xwe jî bi rexinevaniya ku tête kirin namîne û asta naverok û belavokan bi paş dikeve û ew jî wek her kelûpelekê dê were kirîn û firotin, wate ev pênûs dibe alaveke bazarganiyê!
Mixabin ev diyardeya han dihêle ku kesên
xwedî pênûsên astbilind têkevin rewşa bêhêvîbûnê, ji ber ku pênûsên bi nirx û
hizirbilind bi pênûsên astnizim dihên guhertin û li ser pişta kesên serkeftî ew
dihên xelatkirin, li ser ekran, di kovar û komeleyan de jî dibên bilindkirin...
Ev kar bi mixabinî nakeve xizmet û
berjewendiya hişmendî û rewşenbîriyê û dê wêjeyeke pûç û binketî ava bike!
Ji bo em xwe ji vê diyardeyê rizgar bikin,
divê em rêne baş û bi encam ji xwe re
peyda bikin...
Bi nerîna min hinek xal hene ku em ji xwe re
delîve bikin dê hinekî vê diyardeya xal û xarziyê lawaz û pûç bike..
Yek ji wan xalan, divê nivîskar bi xwe li ser
rûpelên peywendiyên civakî çalak be û berhemên xwe biweşîne û ne kêmasî ye jî
ku bi xwe rikalm û danasînê ji kar û çalakiyên xwe re bike...
Xwe bi rêxistin, dezgeh û komeleyên ne fermî
û ne belgekirî girê nede..
Divê tevgereke serbixwe ya rexinevaniyê were
avakirin û kesine bi kanebûn, zanabûn û xwedî ezmûn serpereştiya vê tevgerê
bikin û li ser bixebitin û
ne şaş e ku mirov komîteyên serbixwe têxe kar
û ji bo berjewendiyên giştî têke çalakiyê...
Em li ser pêşxistina nifşên nû kar bikin heta
ku ew jî kanibin pênûsên xwe ji bo çirsandin û bilindkirina hin kesan Yan hin
rêxistinan neherikînin..
Ji bo bidestxistina hin destkeftiyan an
cihine bilind çê nabe em hizirên xwe bifroşin û ji bo berjewendiya xwe her
tiştekî bipejirînin...
Em kanibin û erk e li ser milên me ku em
rexinevaniya wêjeyî, rasteqîn û ramanî bi rexinevaniyeke çewt û ne dirist
neguhêrin û li qada çandî ji bo berjewendiya hin dost, heval û kesayetiyên
xwedî ast bi kar nehênin..
Di windabûna rexnekirina avakî de em mafê pênûsên astbilind li ber
çavan bigirin û em nedin dû navûdengî û bidestxistina hinek derfet an piştgirî
ji bo em berhemên xwe çap bikin..
Mixabinî ye! Dema nivîskarên xwedî ezmûn,
serbixwe û afrêner be û ji ber ku ew ne girêdayî ti rêxistin û komeleyan in têne paşguhkirin û nayên xelatkirin..
Erkê me ye, em piştevaniya pênûsên pak û bi
ezmûn bikin û li wan xwedî derkevin, lê di Rojhilata Navîn de û bi taybet
di civaka me kurdan de piştî ku
nivîskar, helbestvan û hunermendên me xatir ji qada çandî dixwazin em li wan
hayî dibin...
Li dawiyê ez hez dikim bibêjim ku rexinekirin alavek e û ev alav ku bi
awayekî zela, erênî û rast were
bikaranîn dê çand û wêjeyeyek zela ava
bibe û xwedîpênûsên afrêner û astbilind dê cihekî baş bistînin û li paşerojê dê
ji nifşên nû bibin dibistanan û ji xebata wan sûdmend bin..
Em ne li dijî ti pênûsan in, lê em dixwazin pênûsên bi ezmûn mafê xwe bistînin.
ليست هناك تعليقات: