Bêdengiya Mirovên Rewşenbîr û Dengvedana Yûtyûberan
Tewfîq Sînan
Li her welatekî ku ceng tê de peyda dibe, pêrepêre sîstema sincdarî
tê rûxandin û çirîskên tevhevî û hinerên bêhempa rês dibin, û ew welat ji
serdema geşbînî dadigere ber bi serdema reşbînî û ber xwariyê ve. Helbet agirê
nicadperestî, olperestî û durûtiyê li wê navçeyê wê pir berbelav bibin û
erdnîgariya wê herêmê an wî welatî ji kîn, zikreşî, dexisî û çavnebarî wê tijî
bibe, û hêdî ewlekarî û hêminî di wê navçeyê de yeka dê kêm û winda bibe, lê
rewşa xirabtir û ajawe ew e ku kesine nezan, bedkar, bêkêr û qure rêveberiya
ragihandin û toreyên mîdyayê di şûna kesên rewşenbîr û şareza de digirin, û ji
wan kesan ve ku ew bûne tewereya
gerdûnê. Pîverên ragihandinê yên sereke
gelek in û yekemîn pîver ew e ku hemû hemwelatiyên welatê ku agirê cengê tê de
gur bûye ji kuştin, dîl, tunekirin û tundiyê parastî bin û ev pîverine ji
rêjeya 10% bi gelemperî bi cih nayê ji ber ku di evan rewşên awarte de pir
rewşenbîran xwe dane paş û li erkedariya ji wan dihat xwestin xwedî derneketin,
ew rewşenbîr wekî kesê hest bibe ku ew welat ne welatê wî bû û xwe li wî welatê
bêxwedî mêvan didît û evî kesê qerqode gelek quretiyên belaş dikir û çaxa ku
serî li serî geriya, bixarka koça xwe bar kir û pê re yekser ji qunaxa
mêvandariyê derket.
Diyar dibe ku ew mînaka rewşenbîrê ku me anî bû ser ziman tenê ji bo navûdengekî xwe amade kiribû û helbet ne ji bo rojeke reş ku bi ser welatê wî derbas bibe û hewl bide ku reha jiyanî ji welatê xwe yê bihinçikandî an lawazkirî bijenîne. Helbet ne ji hezkirin an rumetekê ev rol bikar tanî, Çimkî ji sedema kêmaniya wî rewşenbîrî ku di ber erkê xwe yê netewî ranebû, derfet ji yûtyûberên ku li paş ezmanê hişîn, vekir, û evî yûtyûberî ku xwe di şûna wî rewşenbîrê newêrek dît û ji sedema pêlkirina layk an seyr li ser rûpela xwe ji aliyê şopînerên neneas ve dît, sînorên behremendiya bedkarî û axaftina tevheviyê li ber wî vebûn, bê ku pabendî pîverên ewlekariyê bibe, nexasim dema ku qada siyasî ya dewletekê di coyên veşartî de pişgiriya wan dikin, di wir de debarî ji tevhevî, zikderî û bêbaviya wan re namîne.
Kesê rewşenbîr rola wî çi ye:
Pêşî wek me anî bû ser ziman pêwîst e her kesê ku xwe rewşenbîr
dibîne parastina nasnameya xwe ya netewî bike û xwedî li rexneya avakirinê
derkeve daku welatê xwe bi bingehînên durist ava bike û dijî rexneya rûxandinê
bisekine ya ku dihêle hemû binyatên qenc û durist biherife û li ser xaka xwe
pêdar û xweragir bimîne û bi miletê xwe re xweşî, nexweşî, êş û azarên kelovajî
bijî, û girêdayî civak û kesûkarê xwe be daku xwesteka wan binase, û diva be ku
bandora her rewşenbîrekî di tewereya ku ew tê de dijî bi awayekî çalak karîger
be.
Li gor berjewendiyên welat û miletê xwe jiyar be. Derew, bêbextî, neheqî û veşartina rastiyan tune bike û gotina rastî li ber her serdar û bindarekî baxive û serencamên wê derheqiyê bi dilekî fireh werbigire daku ew rewşenbîr bibe mûmeke vêketî ji nifşên li pey xwe re û welatekî li ser zanist, bîrwerî û hişmendiyê ava bike û ev tişt wê xakek rind û berhemdar be ji bo jiyarek bi hezkirin, rêkeftin û dadmend ava bibe.
ليست هناك تعليقات: